Bitwa Tatarzy wiedzieli o zbliżającym się niebezpieczeństwie, jednak zgromadziwszy w koszu wiele zdobyczy, postanowili stoczyć bitwę. Ponieważ w koszu znajdowała się tylko połowa wszystkich siłwedług Leszka Podhorodeckiego w koszu przed bitwą było 3000 Tatarów, czekali, aż przybędą pozostałe czambuły. Kosz zajmował dogodną pozycję obronną, gdyż od zachodu osłaniała go bagnista dolina rzeki Łani, a od północy i wschodu znajdowały się bagna.
Gliński, by zamknąć Tatarom drogę ucieczki, zmienił kierunek marszu i przeszedł leśnymi i polnymi drogami z traktu nowogrodzkiego na trakt prowadzący z Pińska do Klecka i w ten sposób przybył do Klecka od południowego zachodu. Marszałek chciał odciąć Tatarom drogę odwrotu, oskrzydlić ich i zniszczyć. Choć przemarsz wojsk Glińskiego nie został zauważony przez kosz tatarski, to jednak okazało się, że spodziewający się ataku nieprzyjaciel jest w pełni gotów do walki.
Początkowo przez 3 godziny obie armie walczyły przez rzekę. Potem Gliński, osłaniając się strzelcami i dwoma działkami, przygotowywał pod ciągłym ostrzałem łuczników tatarskich, dwie przeprawy dla dwóch grup uderzeniowych. Po przygotowaniu przepraw obie grupy ustawione zostały w kolumny bojowe.