Styl Chrétiena Utwory Chrétiena odznaczają się niezwykłym bogactwem wersyfikacyjnym. W jego dziełach widać wpływy retoryki antycznej. Chrétien był artystą skłonnym do wykwintu i pointy. Wyrafinowana i misterna koncepcja jego powieści sprawia wrażenie przejrzystej. Jego utwory mają silne wewnętrzne rusztowanie logiczne. Autor przeplata elementy epickie podane bądź w narracji, bądź w dialogu, elementami opisowymi i lirycznymi odznaczającymi się dyskretnym humorem i wyrozumiałą ironią.
Konstrukcja powieści jest zwykle dwuskrzydłowa bądź to poprzez wprowadzenie podwójnego tematu, bądź też, jak w Cligès, przez podział na dwie następujące po sobie części. Akcja rozwija się w trzech etapach przedzielonych przez dwa większe epizody, co daje razem pięć faz opowieści. Chrétien zręcznie raz przyspiesza, a raz zwalnia akcję, przykuwając i uwalniając uwagę czytającego, dzięki umiejętnemu rozłożeniu akcji głównej, epizodów, narracji i partii dialogowych. Od niego pochodzą też dwa typy konstrukcji powieści rycerskiej: biograficzny – przedstawiający całe życie bohatera i epizodyczny – osnuty wokół jednego wydarzenia z jego życia.