thumb|Wręczenie prezydentowi RP Ignacemu Mościckiemu odznaki pułkowej przez delegację 1 Pułku Ułanów Krechowieckich; drugi z prawej mjr Tadeusz Mikke. Tadeusz Mikke (ur. 21 czerwca 1896 w Warszawie, zm. 12 września 1939 pod Ziewanicami) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Tadeusz Mikke urodził się w Warszawie, w rodzinie Karola i Kazimiery z Krauzów. Po ukończeniu w 1915 szkoły średniej w tymże roku został powołany do służby w armii rosyjskiej. W 1916 ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Twerze i w stopniu podporucznika kawalerii (korneta) otrzymał przydział jako dowódca plutonu do ochotniczego dywizjonu ułanów polskich w składzie Brygady Strzelców Polskich. 3 kwietnia 1917 dywizjon został przekształcony w 1 pułku ułanów polskich. W jego szeregach walczył 23 lipca 1917 w obronie Stanisławowa, a nazajutrz w bitwie pod Krechowcami, w której odniósł ciężką kontuzję i został wzięty do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu (lub ucieczce), wrócił w listopadzie 1918O kawalerii polskiej XX wieku s. 32–33. do swojej byłej jednostki, która w tym czasie wchodziła już w skład I Korpusu Polskiego. Służył w niej do rozwiązania Korpusu.