rozejmu w Andruszowie, a została ostatecznie zakończona traktatem pokojowym w 1686 r.
Ocena historyczna Najważniejszym skutkiem ugody było poddanie Ukrainy dominacji moskiewskiej i wstrzymanie procesu dobrowolnej polonizacji elit szlachty Ukrainy Naddnieprzańskiej i kozactwa. W dalszej perspektywie Kozacy zaporoscy, wyrywając się spod protekcji polskiej, popadli pod protekcję caratu. Zamiast utworzenia równorzędnego składnika Rzeczypospolitej (patrz: unia hadziacka) wybrali protekcję Moskwy, podlegali odtąd systematycznej rusyfikacji.
W okresie caratu ograniczony sukcesywnie samorząd Ukrainy Lewobrzeżnej wynikający z ugody perejasławskiej, pomimo likwidacji Siczy Zaporoskiej przez Katarzynę II, był przez cara i administrację rosyjską respektowany.
W czasach sowieckich fakt ugody perejasławskiej był silnie wykorzystywany w celach propagandowych. Propaganda miała na celu podkreślenie braterstwa obu narodów, co wzmacniało wewnętrznie sztuczne i zróżnicowane państwo bolszewickie. W 1954 r., w 300. rocznicę ugody perejasławskiej, nastąpiło przekazanie obwodu krymskiego w ręce Ukraińskiej SRR.