W 1995 roku wystartował na mistrzostwach świata w Anterselvie, gdzie razem z Dagiem Bjørndalenem, Halvardem Hanevoldem i Jonem Åge Tyldumem zdobył złoty medal w biegu drużynowym. Zajął tam też dziesiąte miejsce w sprincie i piąte w sztafecie. Kolejny sukces osiągnął podczas igrzysk olimpijskich w Nagano w 1998 roku, gdzie wywalczył srebrny medal w sprincie. Uplasował się tam za Ole Einarem Bjørndalenem a przed Ville Räikkönenem z Finlandii. W biegu indywidualnym był dziewiętnasty, a w sztafecie nie wziął udziału z powodu konfliktu wewnątrz ekipy norweskiej (Norwegowie sięgnęli po tytuł wicemistrzów olimpijskich).
Podczas mistrzostw świata w Oslo/Kontiolahti w 1999 roku dwukrotnie stanął na podium. Najpierw był trzeci w sprincie, przegrywając tylko z Niemcem Frankiem Luckiem i Włochem Patrickiem Favre. Parę dni później wraz z kolegami z reprezentacji trzecie miejsce zajął także w sztafecie. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Oslo osiągnął swój największy indywidualny sukces, wygrywając rywalizację w sprincie, wyprzedając Rosjanina Pawła Rostowcewa i Włocha René Cattarinussiego. Mistrzostwo to zdobył w kontrowersyjnych okolicznościach;