Krążowniki lekkie typu Arethusa – seria czterech brytyjskich krążowników lekkich z okresu II wojny światowej. Okręty te odznaczyły się zwłaszcza podczas walk na Morzu Śródziemnym. Dwa zostały zatopione podczas wojny, a jeden służył po wojnie w marynarce chińskiej. Nazwę typu Arethusa nosiła także wcześniejsza seria krążowników z okresu I wojny światowej.
Historia powstania U podstaw powstania krążowników typu Arethusa leżała brytyjska doktryna wojny morskiej, według której jedną z ról krążowników lekkich miało być działanie w składzie zespołów większych okrętów w celu prowadzenia rozpoznania i zwalczania wrogich niszczycieli, przewodząc własnym zespołom niszczycieli. Krążowniki przeznaczone do tej roli mogły być mniejsze i słabiej uzbrojone od krążowników przeznaczonych do działań samodzielnych. Z I wojny światowej marynarka brytyjska Royal Navy wyszła, posiadając spory zespół względnie nowoczesnych krążowników umiarkowanej wielkości, typów C i D (wyporności 4-5 tys. ton). Dopiero pod koniec lat 20., w miarę starzenia się tych typów, przystąpiono do opracowania udanego typu krążowników lekkich Leander, wyporności ok. 7000 t, dość dobrze opancerzonego i uzbrojonego w 8 dział kalibru 152 mm.