mały|Grób Jerzego Sztachelskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Jerzy Sztachelski (ur. 17 stycznia 1911 w Puławach, zm. 17 grudnia 1975 w Warszawie) – polski doktor medycyny i polityk komunistyczny. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III i V kadencji, minister aprowizacji i handlu (1945–1947), minister zdrowia (1951–1956), minister bez teki (1956–1961) oraz minister zdrowia i opieki społecznej (1961–1968).
Życiorys Syn Jarosława i Zofii z Przybylskich. Absolwent gimnazjum w Białymstoku i Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, uzyskał stopień doktora medycyny. Od 1931 do 1932 działał w Młodzieży Wszechpolskiej, następnie związany z komunistycznym środowiskiem Związku Lewicy Akademickiej „Front”, sądzony i uniewinniony w procesach lat 1936–1937Anna Jędrychowska, Zygzakiem i po prostu, Warszawa 1965, s. 135–221.Eugeniusz Filipajtis, Lewica Akademicka w Wilnie 1930–pocz. 1935, Białystok 1965, s. 60, 62–63.. Od 1939 do 1941 był naczelnikiem wydziału zdrowia w Wilnie, następnie do 1943 lekarzem w Armii Czerwonej. Od 1943 był oficerem Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR oraz uczestnikiem bitwy pod Lenino jako dowódca Batalionu Sanitarnego.