8 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia majoraDz. Rozp. MSWojsk. Nr 5 z 21 listopada 1918, poz. 69. i przydzielony do Sztabu GeneralnegoDz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 113., w którym objął stanowisko II zastępcy szefa SG. szefa sztabu generała J. Hallera od 17 czerwca 1919 szefa sztabu Frontu Południowo-Zachodniego (Front Śląski i Front Cieszyński) od 1 września 1919 szefa sztabu Frontu Pomorskiego 19 października 1919-31 marca 1920 szefa sztabu 1 Armii od 1 kwietnia do maja 1920 szefa sztabu 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej dowódcy 5 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich od 6 lipca do 1 sierpnia 1920 Od 16 sierpnia 1920 do 24 grudnia 1920 dowodził 4 Brygadą Jazdy. W międzyczasie (26 sierpnia–8 października 1920) był dowódcą grupy operacyjnej swojego imienia. W grudniu 1920 został powołany na kurs wyższych dowódców. 10 stycznia 1921 został mianowany z dniem 1 kwietnia 1920 pułkownikiem w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. Od stycznia do maja 1921 pozostawał w dyspozycji szefa Sztabu Generalnego. Od 18 maja 1921 był dowódcą VII Brygady Piechoty. 1 czerwca 1921 pełnił funkcję kierownika Kwatery attaché przy szefie SG, a jego oddziałem macierzystym był Oddział V Sztabu Generalnego.