Równocześnie profesor Katedry Geografii Fizycznej Uniwersytetu Łódzkiego (1950–1961) oraz kierownik, a później profesor Pracowni Geografii Polskiej Akademii Nauk (1954–1962).

W latach 1920–1922 brał czynny udział w wytyczaniu granicy państwowej Polski w Wielkopolsce, na Pomorzu i Mazurach, a w 1946 w Białostockiem. Współpracownik Polsko-Radzieckiej Komisji Delimitacyjnej (1947–1950).

Od 1947 członek korespondencyjny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W latach 1948–1949 wykładał geografię i geologię w Oficerskiej Szkole Służby Geograficznej w Warszawie. Członek Polskiego Towarzystwa GeologicznegoLista członków Polskiego Towarzystwa Geologicznego, stan na 31 stycznia 1971, Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego Tom XL-1970, Zeszyt 3-4, Kraków 1971.

W pracy naukowej zajmował się przede wszystkim kartografią, ale także mapoznawstwem oraz historią geografii. Prowadził pionierskie w skali światowej badania elementów na dawnych mapach, opracował liczne mapy południowej Polski, współpracował nad Przeglądową mapą geologiczną Polski.

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 256-5-15).