We wrześniu 1939 został ewakuowany do Brześcia, gdzie w październiku został aresztowany przez władze radzieckie. Dzięki pomocy przyjaciół został zwolniony i powrócił do Warszawy. Podczas okupacji pracował w Urzędzie Dróg wodnych, jako referent oraz doradca w Radzie Technicznej i w Radzie Komunikacyjnej Ministerstwa Komunikacji.
Po wojnie pełnił m.in. funkcję doradcy Rady Technicznej (później Komunikacyjnej) przy Ministerstwie Komunikacji (1945–1950), członka Rady Nadzorczej Spółki „Polska Żegluga na Odrze" (1946–1948) i członka Polsko-Czechosłowackiego Komitetu Studiów do Spraw Drogi Wodnej Odra-Dunaj (1948–1949).
W lipcu 1946 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego oraz został kierownikiem II Katedry. Od 1949 był członkiem zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Związek Akademików Gdańskich Wisła.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 228-1-12).
Materiały archiwalne Kazimierza Rodowicza znajdują się w PAN Archiwum w Warszawie pod sygnaturą III-52Spis inwentarzy, Polska Akademia Nauk Archiwum w Warszawie, [dostęp 2024-02-08]..