Następnie zajął Ciechanowiec, gdzie przez 3 dni przyjmował ochotników i rozbudowywał oddział. 2 lutego wraz z już dwutysięcznym oddziałem ruszył do Siemiatycz. Został awansowany przez Rząd Narodowy do stopnia pułkownika. Pod Siematyczami połączył się z partią Romana Rogińskiego, idącą z Białej. Założył obóz pod miastem. Miał pod swoim dowództwem już 3000 ludzi, w tym 800 jednolicie umundurowanej kawalerii. Oddziały powstańcze osaczył gen. Maniukin, który pobił powstańców w bitwie pod Siemiatyczami i zmusił ich do ucieczki 7 lutego. Niedobitki partii Cichorskiego zebrał Konstanty Ramotowski. Sam Cichorski wraz z 700 ludźmi wycofał się do Puszczy Białej. Tam nękał posterunki rosyjskie nagłymi wypadami, a 28 lutego pobił w potyczce pod Przetyczem.
W marcu podporządkował swój oddział Zygmuntowi Padlewskiemu, biorąc udział w jego szlaku bojowym na Kurpiach, m.in. pod Dąbrową (8.03), Myszyńcem (9.03), Drążdżewem (12.03), Chorzelami (14.03), Zeńbokiem (15.03). Po przerwie w działaniach wziął udział w bitwie pod Osówką (14.10), z której wycofał się z 300 ludźmi. Został mianowany organizatorem Prus Zachodnich, wkrótce jednak aresztowano go i osadzono w więzieniu w Chełmnie, skąd uciekł.