Od 1966 do 1967 pełnił funkcję I sekretarza POP PZPR przy Wydziale Mechanicznym WAT. W 1975 został wybrany na stanowisko rektora Politechniki Świętokrzyskiej w Kielcach, a w 1978 rektora Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu, po wydzieleniu jej ze struktur Politechniki Świętokrzyskiej. Od 1975 do 1978 wchodził w skład Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Kielcach, a od 1978 do 1981 w skład egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego tej partii w Radomiu.
W 1981 został przewodniczącym Międzynarodowego Komitetu Organizacyjnego odbywającego się w Polsce Światowego Kongresu Trybologii. Podczas jego kolejnego wyboru na stanowisko rektora doszło do poważnego konfliktu z działającą na uczelni opozycją.
Po rezygnacji ze stanowiska rektora Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu po ośmiu miesiącach urzędowania, podjął pracę na Uniwersytecie Technicznym w Magdeburgu. W 1987 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.
W latach 1985–1988 pełnił funkcję wiceministra Gospodarki Materiałowej i Paliwowej w rządzie Zbigniewa Messnera oraz wiceprzewodniczącego Komitetu ds. Eksploatacji Majątku Trwałego Polskiej Akademii Nauk.
Jego dorobek naukowy stanowiło ponad 250 publikacji z eksploatacji pojazdów i maszyn oraz tribologii.