Po zakończeniu I wojny światowej wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W 1923 służył w stopniu rotmistrza i majora w 3 pułku ułanów w Tarnowskich Górach. Z dniem 1 stycznia 1925 został przydzielony do Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora. W maju tego roku powrócił do 3 puł na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego. 26 września 1927 roku został przeniesiony z 3 puł do 19 pułku ułanów Wołyńskich w Ostrogu na stanowisko dowódcy szwadronu. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 20 pułku ułanów w Rzeszowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 24 grudnia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 31 marca 1930 roku został przeniesiony do 5 pułku strzelców konnych na stanowisko dowódcy pułku. Do stopnia pułkownika awansowany został 1 stycznia 1934. W kwietniu 1938 objął funkcję dowódcy 17 pułku ułanów Wielkopolskich w Lesznie. Dowodził nim w kampanii wrześniowej 1939 roku. 16 września generał Roman Abraham powierzył mu dowództwo Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Brygadą dowodził w czasie bitwy nad Bzurą oraz w obronie Warszawy. Od 28 września 1939 roku do wiosny 1945 roku przebywał w niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny został przyjęty do 2 Korpusu we Włoszech.