Medycyna okresu poprofetycznego W okresie poprofetycznym medycyna nabrała charakteru międzykonfesyjnego, a jej praktyka była bardzo swobodna. Szpitale, przy nich szkoły medyczne, wiodły żywot w wielkich miastach muzułmańskich. Stawały się czynnikiem rozwoju medycyny i ośrodkami medycznej informacji. W 750 r. Bagdad stał się kalifatem, który rozwój medycyny wzorował na modelu Dżundiszapur, gdzie szpital powstał i istniał dużo wcześniej. Wymiana pomiędzy tymi dwoma ośrodkami nawiązała więzy kulturalne między światem islamu i chrześcijaństwa. Najlepszym przykładem takiego zespolenia wiedzy zaczerpniętej z wielu źródeł i jej rozwinięcia w system jest a.m. Wszystkie podstawowe dzieła medycyny greckiej i hellenistycznej przełożono na arabski (Galen, Hipokrates, Serapion). Kształcili się na nich lekarze muzułmańscy, przejmując jednocześnie od syryjskich medyków wiedzę praktyczną. Kształcenie odbywało się w nowych instytucjach zwanych bimaristanami: szpitalach, w których chorych leczyły zespoły lekarzy i studentów. Ukończenie takiej uczelni potwierdzane było dyplomem, zgodnie z tradycją przejętą z muzułmańskiej teologii, co było równoznaczne z dopuszczeniem do uprawiania zawodu.