mieszkańców, z czego obok rdzennych Polaków dużą część stanowili polscy Ormianie (Polacy pochodzenia ormiańskiego, katolicy obrządku ormiańskiego, przybyli tu od XVI w. z Mołdawii). Kuty stanowiły największe skupisko Ormian w Polsce. Żyli tu także Żydzi i Rusini, w okolicy Huculi. W latach 1857–1862 burmistrzem miasta Kuty był pochodzący z ormiańskiego rodu szlacheckiego baron Piotr RomaszkanHandbuch des Lemberger Sttathalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1857, s. 44; 1858, s. 44; 1859, s. 44; 1860, s. 42; 1861, s. 42; 1862, s. 54..
W okresie międzywojennym miejscowość znalazła się ponownie w granicach państwa polskiego i była siedzibą komisariatu Straży Celnej „Kuty”. Ulokowano tu też placówkę Straży Celnej, a następnie po reorganizacji stacjonowała tu placówka Straży Granicznej I linii „Kuty”.
1 września 1935 roku nastąpiło otwarcie linii kolejowej Śniatyn-Kuty przez terytorium rumuńskie oraz poświęcenie nowego budynku dworca kolejowego w Kutach wzniesionego z drewna w stylu ludowym„Gazeta Lwowska” nr 200 z 3 września 1935, str. 2: Otwarcie linii kolejowej Śniatyn-Kuty przez Rumunję..