Wojciech Jastrzębiec herbu własnego (ur. ok. 1362 w Łubnicach, zm. 2 września 1436 w Mnichowicach) – arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski od 1423–1436, biskup krakowski 1412–1423 i poznański 1399–1412, kanclerz koronny w latach 1412–1423, kanclerz królowej w 1397 roku, starosta Konina w latach 1403–1409Antoni Gąsiorowski, Starostowie wielkopolskich miast królewskich w dobie jagiellońskiej, Warszawa-Poznań 1981, s. 75..
Życiorys Syn Dzierżsława i Krystyny, stryj Marcina z RytwianJana Długosza kanonika krakowskiego Dziejów polskich ksiąg dwanaście, Kraków 1869, t. 4, ks. 11, s. 532..
Po ukończeniu Seminarium Duchownego w Krakowie w 1384 otrzymał święcenia kapłańskie. Będąc członkiem kapituły metropolitalnej (podobnie jak większość jej członków) nie uznał papieskiej nominacji Jana Kropidły na arcybiskupa gnieźnieńskiego, co spowodowało, że został wyklęty. Ostatecznie jednak ekskomunikę zdjął z niego 16 sierpnia 1396 arcybiskup DobrogostKs.Jan Korytowski: Dzieje prymasów Polski. Poznań 2002, tom VI, s. 19-20..
Pracował na dworze Władysława Jagiełły, kanclerz królowej Jadwigi. W 1399 w imieniu papieża Bonifacego IX trzymał do chrztu córkę Władysława Jagiełły i Jadwigi – Elżbietę.