Nie zachowuje jednak chronologicznej aktualności, przedstawiając także zniszczone w 79 po wulkanicznym wybuchu Pompeje, jak również miejscowości prowincji Germania Inferior zniszczone w V w., co świadczy o zmianach nanoszonych w kolejnych jej wersjach. Dziś jedyny zachowany egzemplarz stanowi średniowieczna kopia, będąca dziełem anonimowego kopisty z Colmaru, który wykonał ją w 1265 roku.
Wiedeński humanista Konrad Celtis odnalazł ją w jednej z bibliotek i w 1507 przekazał w spadku swemu przyjacielowi, radnemu miasta Augsburga, Konradowi Peutingerowi. Choć podjął on starania na rzecz wydania mapy, zmarł przedwcześnie i pierwsze wydanie nazwane jego imieniem ukazało się dopiero w 1591 w Antwerpii. Później mapa wielokrotnie zmieniała właścicieli, aż w 1717 została zakupiona przez księcia Eugeniusza Sabaudzkiego. Po jego śmierci w 1736 przeszła na własność dworskiej biblioteki Habsburgów i obecnie jest przechowywana w wiedeńskiej Bibliotece Narodowej.
Opis i zawartość mapy Zabytek znany jest wyłącznie ze średniowiecznych odpisów. Najstarsza znana kopia mapy ma postać pergaminowego zwoju o szerokości 0,34 m i łącznej długości 6,75 m, złożonego z dwunastu połączonych ze sobą arkuszy.