Łącznie z jednego pistoletu oddano 5800 strzałów, a raport komisji stwierdzał, że pistolet prawdopodobnie wytrzymałby jeszcze następne 5800 strzałów. Uznano także że pistolet ma prostszą niż rewolwer konstrukcję, jest łatwiejszy w obsłudze, wytrzymały na uszkodzenia, ma większą szybkostrzelność praktyczną, jest łatwy do ładowania oraz celniejszy niż rewolwer.
W wyniku testów komisja zaleciła zakup niewielkiej partii pistoletów do testów w jednostkach. Zalecono także wprowadzenie zmian w konstrukcji pistoletu (skrócenie osi łączników) i zwiększenie kalibru broni. W 1901 roku armii przekazano 100 seryjnych pistoletów oznaczonych jako Colt M1900. Jednocześnie Browning rozpoczął prace nad przystosowaniem pistoletu do naboju .41 ACP (10,2 × 23 mm SR).
Pistolety M1900 przekazano jednostkom US Army. Znalazły się wśród nich nie tylko jednostki stacjonujące w kraju, ale także na zajętych po wojnie amerykańsko-hiszpańskiej Kubie i Filipinach. W tych samych jednostkach testowano jednocześnie pistolet Parabellum. Opinie testujących były zgodne. Pistolet Browninga był oceniany pozytywnie, ale pojawiły się także uwagi krytyczne.