Ludwik Niemojowski herbu Wierusz (ur. 1823 w Radoszewicach w Kaliskiem, zm. 18 grudnia 1892 w Warszawie) – nowelista, dramaturg, etnograf.
Jego ojcem był Gabryiel, prezes trybunału województwa kaliskiego, matką Katarzyna z Lubowidzkich. Ludwik był bratankiem Bonawentury i Wincentego Niemojowskich.
Cieszył się poważaniem sąsiadów, czego wyrazem był wybór na funkcję marszałka szlachty wieluńskiej. Był także wójtem ówczesnej gminy Radoszewice. W 1851 r. ukazała się drukiem napisana przez niego komedia "Dwa towarzystwa". W 1865 r. wydał w Poznaniu "Komedie" oraz poemat religijny "Obrazy z Pisma św.". W 1855 r. odbył podróż do Włoch i Tunisu. We Włoszech poznał Teofila Lenartowicza. Relacje z podróży ogłaszał w "Gazecie Warszawskiej" i "Kronice Wiadomości Krajowych i Zagranicznych".
W okresie powstania styczniowego zaopatrywał powstańców w pieniądze i żywność. 27 marca 1863 w Radoszewicach Rosjanie rozbili oddział Teodora Cieszkowskiego.