thumb|Bernard Śliwiński jako wojskowy thumb|Symboliczny grób Bernarda Śliwińskiego na Cmentarzu Bohaterów Bydgoszczy thumb|Prezbiterium kościoła św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Bydgoszczy z trzema witrażami, po lewej ufundowany przez prezydenta Bernarda Śliwińskiego thumb|Budynek dawnej łaźni miejskiej, wzniesionej na Szwederowie za kadencji Bernarda Śliwińskiego Bernard Stanisław Śliwiński (ur. 5 lipca 1883 w Poniecu, zm. 1941 w oflagu w Neubrandenburgu) – polski doktor praw, działacz niepodległościowy, powstaniec wielkopolski, podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, komendant okręgowy Policji Państwowej, prezydent Bydgoszczy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 5 lipca 1883 w Poniecu koło Gostynia w Wielkopolsce. Był synem Romana, mistrza rzeźnickiego i Antoniny z Obecnych. Egzamin dojrzałości zdał w gimnazjum we Wschowie. Był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana. Studiował prawo na uniwersytetach w: Berlinie (dwa semestry) i Wrocławiu, gdzie w 1911 uzyskał tytuł doktora praw. W latach 1907–1908 odbył obowiązkową służbę wojskową w armii niemieckiej, którą opuścił w stopniu sierżanta, a w 1912 uzyskał patent podporucznika.