|thumb thumb|1 kompania Wileńskiego pułku strzelców w marszu na Słuck thumb|Pluton 2-ej kompanii Wileńskiego pułku strzelców; sierpień 1919 thumb|2-ga kompania km w Leplu; 1919. W środku siedzą kpt. Józef Dąbrowski i por. Piotr Alencynowicz thumb|Dowództwo placu w Leplu thumb|Marszałek Józef Piłsudski dokonuje przeglądu Wileńskiego pułku strzelców na polach pod Lidą 29 września 1920 85 pułk Strzelców Wileńskich (85 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Pułk sformowany został w grudniu 1918 jako Wileński pułk strzelców. W czasie wojny z bolszewikami 1919–1920 wchodził w skład 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W lutym 1919 brał udział w zdobywaniu Słonimia i Baranowicz. Podczas Bitwy Warszawskiej wyróżnił się podczas szturmów na Radzymin, zdobywając miasto. W bitwie nad Niemnem w składzie Grupy Manewrowej brał udział w przejściu przez Litwę na tyły wojsk sowieckich w kierunku na Lidę, gdzie wraz z mińskim pułkiem strzelców próbował zatrzymać natarcie 20 pułków ze składu 3 Armii Sowieckiej. W dniach 8–15 października 1920 uczestniczył w „buncie” gen. Lucjana Żeligowskiego.
W okresie międzywojennym pułk stacjonował w Nowej Wilejce, wchodząc w skład 19 Dywizji Piechoty.