Kantyczka dla Leibowitza, Kantyk dla Leibowitza (ang. A Canticle for Leibowitz) – postapokaliptyczna powieść autorstwa Waltera M. Millera z roku 1959. Ta jedyna powieść Millera wydana za jego życia jest kompilacją trzech opowiadań opublikowanych wcześniej w „The Magazine of Fantasy & Science Fiction”. Książka została w 1961 nagrodzona prestiżową nagrodą Hugo dla najlepszej powieści.
W Polsce ukazała się po raz pierwszy w 1991 pod tytułem Kantyczka dla Leibowitza w dwóch tłumaczeniach, autorstwa Adama Szymanowskiego i Juliusza Garzteckiego.
Kontynuacją Kantyczki... jest Święty Leibowitz i Dzikokonna (ang. Saint Leibowitz and the Wild Horse Woman), powieść dokończona po śmierci Millera przez Terry’ego Bissona i wydana w 1997.
Bezpośrednią inspiracją dla stworzenia fabuły był udział autora, wówczas młodego radiooperatora i strzelca w załodze bombowca, w bombardowaniu klasztoru Monte Cassino podczas II wojny światowej.
Powieść, jako jedna z pierwszych, wyszła z getta s-f i trafiła na listę lektur szkolnych.
W Polsce powieść mogła mieć wpływ na powstanie i ewolucję nurtu klerykal fiction.