Izydor Leon Scharmach (ur. 4 kwietnia 1896 w Starogardzie, zm. 27 listopada 1964 w Melbourne) – polski duchowny katolicki, misjonarz, wikariusz apostolski Rabaulu (Nowa Brytania).
Był najmłodszym z siedmiorga dzieci Wincentego (kołodzieja) i Franciszki z Gołuńskich. Ojciec zmarł w 1901, matka pięć lat później; Leon Scharmach wychowywał się pod opieką starszego brata Franciszka, kierownika polskiego Banku Ludowego w Starogardzie. Uczęszczał do seminarium w Pelplinie, następnie kształcił się w Westfalii – w seminarium Misjonarzy Serca Jezusowego w Oeventrup i ośrodku misyjnym Hiltrup. W czasie I wojny światowej służył w armii niemieckiej jako sanitariusz na froncie zachodnim. W 1918 powrócił do studiów seminaryjnych w Oeventrup. 19 lutego 1924 wstąpił do zgromadzenia Misjonarzy Serca Jezusowego, 25 lipca 1924 przyjął święcenia kapłańskie.
We wrześniu 1925 zrezygnował z obywatelstwa niemieckiego i przyjął polskie. Miesiąc później, wysłany na misję do Nowej Brytanii, opuścił Europę;