Roślinożerca zjadając części roślin obniża ich dostosowanie. Dobór naturalny doprowadził do wytworzenia przez rośliny mechanizmów obronnych, takich jak kolce, włoski parzące, związki trujące, np. alkaloidy, glikozydy i inne oraz do powstania odpowiednich przystosowań u roślinożerców. Większość roślinożerców lądowych nie trawi celulozy, stanowiącej znaczną część biomasy roślin i dlatego żyje w symbiozie z bakteriami i protistami (np. przeżuwacze, termity), które są do tego zdolne. W takim przypadku pokarmem roślinożercy w rzeczywistości są przede wszystkim ciała tych mikroskopijnych symbiontów.
Ze względu na odżywianie się różnymi częściami roślinnymi wyróżnia się np.: foliofagi – żerujące na liściach, melitofagi – zjadające pyłek, kambiofagi – żywiące się tkanką kambium, ksylofagi – odżywiają się drewnem.
W entomologii fitofagi (łac. phytophaga) dzieli się na: phytobiophaga – zjadające wyłącznie żywe rośliny, phytonecrophaga – żywiące się obumarłymi roślinami lub ich częściami.
Fitofagi często są szkodnikami.
Zobacz też biofag mięsożerca wszystkożerność arestanty
Bibliografia
Kategoria:Interakcje międzygatunkowe Kategoria:Strategie pokarmowe