Był mecenasem kultury, jego dwór w Wiśniczu był jednym z najświetniejszych ośrodków polskiego renesansu, gromadząc najwybitniejsze umysły epoki spośród prawników, pisarzy i poetów. Jego sekretarzem był m.in. Stanisław Orzechowski, a dworzaninem Marcin Bielski, Kmita finansował wydawanie wierszy Klemensa Janicjusza. Wzbudzał podziw u współczesnych w całej Europie – Erazm z Rotterdamu dedykował mu swoje dzieła. Był zdecydowanym przeciwnikiem Reformacji, bogato uposażając wiele świątyń katolickich.
Kmita zmarł bezpotomnie na zamku krakowskim 31 października 1553 roku, a pogrzeb odbył się miesiąc później. Pochowany został w nieistniejącej już dziś kaplicy św. Antoniego w katedrze wawelskiej, w rodzinnym mauzoleum.
Przypisy
Bibliografia Paweł Janowski, Kmita Piotr, 1477-1553, polityk i mecenas humanistów, w: Encyklopedia Katolicka, Lublin 2002, t. IX, kol. 197.
Linki zewnętrzne akapit 126 (1540)