Gmina Starogard Gdański od północy graniczy z gminą Skarszewy, od zachodu z gminą Zblewo, od południa z gminami Lubichowo oraz Bobowo, od strony wschodniej zaś graniczy z powiatem tczewskim.
W latach 1945–1998 (także w latach 1975–1998) miasto administracyjnie należało do województwa gdańskiego.
Historia mały|upright|Herb miasta w interpretacji Otto Huppa mały|Herb Starogardu Gdańskiego w sali plenarnej staromiejskiego ratusza w Gdańsku mały|upright|Logo Starogardu Gdańskiego
Rys historyczny Według badań archeologicznych gród wykształcił się w tym miejscu z osady neolitycznej sprzed ok. 4–5 tysięcy lat, jednak pierwsza wzmianka (Starigrod) pojawiła się w 1198 r., w dokumencie księcia pomorskiego Grzymisława, ofiarowującym gród rycerzom zakonnym św. Jana. W 1339 r. Krzyżacy nadali Starogardowi herb, zaś chełmińskie prawo miejskie nadane zostało w 1348 r. Starogard przeciwstawiał się uciskowi krzyżackiemu, m.in. wstępując w 1440 r. do Związku Pruskiego, a w 1454 r. uznając władzę króla Polski. Powrót Starogardu i Pomorza Gdańskiego do Polski Krzyżacy uznali w 1466 r.
W 1484 r. ogromny pożar zniszczył połowę miasta. W czasie potopu szwedzkiego było okupowane przez Szwedów.