W drugiej połowie XIX wieku, wraz ze zniesieniem niewolnictwa, rolnictwo i uprzemysłowienie przyciągnęły wielu zagranicznych imigrantów, głównie z Włoch, którzy zastąpili utraconą siłę roboczą.
Kawa stała się ważnym towarem eksportowym, dzięki czemu miasto bogaciło się. W konsekwencji rozrósł się sektor usług dla zwiększającej się populacji. W pierwszych dekadach XX wieku Campinas mogło już poszczycić się: operą, teatrami, bankami, kinami, stacjami radiowymi, orkiestrą filharmoniczną, dwiema gazetami („Correio Popular” i „Diário do Povo”), dobrym systemem edukacji publicznej (z Escola Normal de Campinas i Colégio Culto à Ciência), a także szpitalami, takimi jak Santa Casa de Misericórdia (organizacja charytatywna dla ubogich) oraz Casa de Saúde de Campinas (dla społeczności włoskiej, wcześniej znanej jako Circolo Italiani Uniti) i najważniejszym brazylijskim centrum badań w dziedzinie nauk rolniczych, Instituto Agronômico de Campinas, założonym przez cesarza Pedro II. Punktem zwrotnym dla rozwoju miasta w integracji z resztą stanu była budowa w 1938 roku pierwszej brazylijskiej autostrady – Anhanguera – między Campinas a São Paulo.