Co roku jeździł w góry, głównie w Tatry. Razem z kolegami przygotował również polskie wyprawy w góry świata. W 1957 uczestniczył w wyprawie Klubu Wysokogórskiego w Alpy jako kierownik jednej z jej pięciu grup, obozującej w Praz de Chamonix. 7 sierpnia wyruszył wraz z dwoma jugosłowiańskimi alpinistami, Draganem Tekičem i Draganem Stanicevičem, z zamiarem osiągnięcia Mont Blanc drogą poprzez Mont Blanc du Tacul i Mont Maudit. 8 sierpnia wpinacze widziani byli w schronisku na Col du Midi, które mieli opuścić następnego dnia - i od tej pory ślad po nich zaginął. Do 11 sierpnia, kiedy po południu nastąpiło załamanie pogody, nie dotarli na Mont Blanc, ani nie byli widziani na trasie, nie słyszano też wezwania pomocy. Ekipa ratunkowa, która wyruszyła w góry 13 sierpnia nie natrafiła na żadne ślady grupy Grońskiego, nie pojawiła się też ona w żadnym z okolicznych schronisk. Członkowie polskiej wyprawy wysunęli przypuszczenie, że podczas trawersowania Mont Blanc, prawdopodobnie na lodowych stokach na Mont Maudit, jeden ze wspinaczy potknął się, na skutek niezbyt solidnej asekuracji pociągnął za sobą pozostałych i wszyscy wpadli do jednej z licznych lodowych szczelin, gdzie zginęliCzesław Momatiuk: Mont Maudit znaczy przeklęta góra. W: Józef Nyka (red.): Burza nad Alpami. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 1959, s. 179-180, 189-190. (pol.).