Ludwik Napoleon Józef Hieronim Bonaparte (fr.: Louis-Napoléon-Joseph-Jérôme, Prince Napoléon, Prince français, Altesse Impériale) zwany Ludwik (ur. 16 lipca 1864 w Meudon, zm. 14 października 1932 w Prangins) – francuski książę i wojskowy armii rosyjskiej, był młodszym synem małżonków Napoleona Józefa i Klotyldy Bonapartów. Gubernator erywański w 1905 roku.
Życiorys W roku 1884 Ludwik odbył służbę wojskową jako ochotnik w 31 pułku piechoty stacjonowanym w Blois i udał się w dwuletnią podróż naokoło świata. Gdy powrócił do Europy, nie miał już ojczyzny, gdyż władze III Republiki Francuskiej ogłosiły prawo o banicji wszelkich pretendentów do tronu (1886). Nie mogąc służyć w armii francuskiej, Ludwik wstąpił 1887 do wojska Italii i służył jako kapitan w 13 pułku szwoleżerów w Weronie, ale dwa lata później opuścił Italię z powodu antyfrancuskich nastrojów w armii. Ciotka Matylda, posiadająca duże wpływy na dworze petersburskim, załatwiła mu w roku 1890 patent oficerski w armii carskiej, w której służył do roku 1917 (1914 – 1917 w funkcji raczej honorowej). lewo|mały|Ludwik w mundurze rosyjskim Karierę wojskową w Rosji Ludwik zaczął jako oficer pułku kawaleryjskiego w Niżnym Nowgorodzie, potem służył na Kaukazie dowodząc dywizją kawalerii w Tbilisi.