Getto łódzkie, Żydowski Instytut Historyczny im. Emanuela Ringelbluma. (, ; lodżer geto; ליצמאנשטאטער געטא; licmansztoter geto) – getto żydowskie istniejące w okupowanej przez Niemców Łodzi (od kwietnia 1940 Litzmannstadt). W dokumentach archiwalnych można spotkać skrótową formę Ghetto L-stadt lub Getto L-stadt, od skrótu nazwy miasta powszechnie używanego przez Niemców, w tym na oficjalnych pismach i drukach.
Było to pierwsze w pełni odizolowane od reszty miasta getto na obszarze okupowanej PolskiPierwsze powstało 8 października 1939 w Piotrkowie, ale miało charakter półotwarty., największe po warszawskim i jedyne, które przetrwało prawie do końca okupacji niemieckiej na ziemiach Polski (zlikwidowane w sierpniu 1944)Jedynym gettem, które przetrwało do końca wojny na terenach okupowanej przez Niemców Europy, był czeski Theresienstadt, oswobodzony 8 maja 1945. W tym czasie znajdowało się w nim 19 000 więźniów..
Plan getta