Bracka stacja Radegast (łódzki Umschlagplatz; upamiętniona pomnikiem Radegast)
Historia getta
Przygotowania do utworzenia getta Niemcy rozpoczęli na początku października 1939 roku. W tajnym okólniku z 10 grudnia 1939 Friedrich Übelhör (prezydent niemieckiej rejencji łódzkiej od 10 kwietnia 1940 do 15 grudnia 1942) zapowiedział „konieczność ustanowienia zamkniętej i ściśle izolowanej dzielnicy żydowskiej”. Na bazie tych wytycznych dzielnica powstała 8 lutego 1940 zarządzeniem prezydenta niemieckiej policji w Łodzi – Johannesa Schäffera. Szefem biura ekonomiczno-żywnościowego, które w październiku 1940 przekształcono w samodzielny wydział – Zarząd Getta (Gettoverwaltung) – został Hans Biebow, a szefem administracji żydowskiej przełożony Starszeństwa Żydów w Łodzi Chaim Rumkowski.
Niemcy utworzyli getto 8 lutego 1940 r., a ostatecznie jego teren odizolowali od reszty miasta 30 kwietnia 1940 r. Zlokalizowali getto w najbardziej zaniedbanej części Łodzi (Bałuty i Stare Miasto), na obszarze 4,13 km², zmniejszonym po 30 czerwca 1942 roku do 3,82 km², zamieszkanym w 40% do 70% przez Żydów, głównie biedotę i proletariat. Ten wydzielony obszar zabudowany był 2332 domami, z około 28 400 izbami mieszkalnymi. Znaczącą większość z nich stanowiła stara zabudowa, w dużej części drewniana.