CWDM (ang. Coarse Wavelength Division Multiplexing) – technika zwielokrotnienia w dziedzinie długości fali, wykorzystywana w technice transmisji światłowodowej. Dwie najważniejsze rekomendacje ITU-T definiujące technikę zwielokrotnienia falowego CWDM to G.694.2 (Spectral grids for WDM applications: CWDM wavelength grid) oraz G.695 (Optical interfaces for coarse wavelength division multiplexing applications).
Rekomendacja G.694.2 definiuje 18 kanałów CWDM, od 1271 nm do 1611 nm, z odstępem międzykanałowym równym 20 nm (warte zwrócenia uwagi jest wzajemne przesunięcie nominalnych fal centralnych laserów i filtrów CWDM o 1 nm, w celu symetryzacji temperaturowego okna pracy). Tradycyjnie, kanały 1371 nm i 1391 nm były rzadko używane, ze względu na występowanie tzw. piku wodnego we włóknach światłowodowych starego typu. W chwili obecnej jednak jakość włókien standardu G.652.D pozwala na wykorzystywanie pełnych 18 kanałów CWDM. W pewnych sytuacjach problematyczne może być stosowania niskich kanałów (1271 nm i 1291 nm), gdyż niektóre włókno G.652.D niskiej jakości może nie gwarantować jednomodowości w tym regionie. Stosowanie transmisji CWDM na innych typach włókien jednomodowych (np.