Stanisław Szulmiński (ur. w Odessie, zm. 27 listopada 1941 w Uchcie) – polski ksiądz pallotyn, męczennik II wojny światowej, kandydat na ołtarze.
Życiorys Pierworodny syn nauczyciela i społecznika Aleksandra Szulmińskiego i Heleny z d. Wyhowskiej. W latach 1905–1917 mieszkał w Kamieńcu Podolskim. W 1917 wstąpił do diecezjalnego seminarium duchownego w Żytomierzu. Po przewrocie bolszewickim (rewolucji październikowej) w 1919 wyjechał wraz z innymi alumnami ówczesnej diecezji łucko-żytomierskiej na studia teologiczne do Tarnowa. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk swojego biskupa Piotra Mańkowskiego, w Buczaczu, dnia 8 lipca 1923. Następnie ks. Szulmiński studiował orientalistykę na KUL-u, prowadził wykłady z zakresu teologii prawosławnej w seminarium duchownym w Łucku na Wołyniu.
Do pallotynów wstąpił w 1928. Był cenionym spowiednikiem i ojcem duchownym w pallotyńskim Niższym Seminarium Duchownym w Sucharach i wykładowcą teologii moralnej i orientalistyki w Ołtarzewie. W latach 1932–35 opiekę duchową roztaczał nad pierwszym pokoleniem nowo powstałego zgromadzenia chrystusowców w Potulicach. Inspirowany ideą unii Kościoła katolickiego z Cerkwią prawosławną, zorganizował ruch pod nazwą Apostolat Pojednania, który zrzeszał osoby duchowne i świeckie z całej Polski.