Bardzo duży spadek entalpii pary wodnej przepływającej przez turbinę kondensacyjną zmusza do stosowania wielu stopni turbiny. W każdym stopniu zamieniana jest część entalpii pary na pracę mechaniczną. W tradycyjnym rozwiązaniu konstrukcyjnym turbina kondensacyjna podzielona jest na kilka części (np. wysokoprężną, średnioprężną, niskoprężną). Każda z części stanowi mechaniczną całość zawierającą kilka stopni. Poszczególne części połączone są ze sobą za pomocą sprzęgieł specjalnej konstrukcji. Zwykle każda część turbiny ma swoje dwa łożyska poprzeczne i jedno wzdłużne.
Rozprężanie pary w turbinie kondensacyjnej na wykresie T-s oraz i-s kończy się zwykle poniżej linii nasycenia, więc na wylocie z turbiny kondensacyjnej występuje para mokra, czyli mieszanina pary nasyconej i cieczy nasyconej. Wiąże się to z poważnymi problemami wynikającymi z erozyjnego działania mikro-kropel wody na łopatki ostatnich stopni turbiny. Dlatego dopuszcza się minimalny stopień suchości pary na wylocie z turbiny X = 0,88 (dla turbin w elektrowniach węglowych) i X = 0,85 (dla turbin w elektrowniach jądrowych).