Znajdujemy na nim wszystkie istotne elementy opowieści o Sigurdzie, znane z wersji nordyckich (Edda poetycka, Edda prozaiczna, Saga rodu Völsungów): kuźnia ze ściętym karłem, młot, miech, kusza, szczypce, dalej Sigurd, który piecze serce smoka na ruszcie nad ogniem, oparzony kciuk wsadza do ust, dzięki smoczej krwi otrzymuje dar rozumienia mowy ptaków i rozpoznaje ostrzeżenie dwóch sikorek siedzących na drzewie, a jakby w tle koń Grani, objuczony smoczym skarbem. Wstęga runiczna, która zazwyczaj przedstawia tułów smoka, tutaj jest ukazana jako smok Fafnir, któremu Sigurd, przyczajony w jamie wbija miecz w ciało. Czworonóg u góry po lewej stronie może przedstawiać wydrę z pierwszej części sagi.
Szczegółowy opis rytu Napis jest ograniczony od góry za pomocą dwóch stworów z głowami smoków skierowanymi do zewnątrz, których ogony połączone są na środku obrazu. Kształt poniżej, w którego tułowiu zawarty jest cały zapis runiczny, przedstawia smoka zgładzonego przez Sigurda.
Przestrzeń między smokami wypełniona jest obrazami (z których jeden znajduje się na zewnątrz) przedstawiającymi sagę o Sigurdzie w formie nordyckiej, której wersję zawiera Edda. Saga rozprzestrzeniała się w różnych formach w germańskiej kulturze, a jak dowodzi kamień, była znana także w Szwecji.