dunda (= „dać“) jest — jak w polskim — trójmiejscowe.
(3) mi dunda ti la bob. [zaimek:ja] dać [zaimek:to-tutaj] Bob Ja daję to tutaj Bobowi.
Szyk zdania jest o tyle swobodny, o ile czasownik może być przesunięty w tył bez zmiany znaczenia. (Czasownik nie może bez dalszych zmian zostać przesuniętym na początek wypowiedzi. Por. przykład (6)).
(4) la .alis. la bob. viska [nazwa własna:] Alice [nazwa własna:] Bob widzieć Alice Boba widzi.
patfu (być ojcem) jest 2-miejscowe, przy czym x1 oznacza, kto jest ojcem, a x2 - o czyjego ojca chodzi. W lojbanie wszystkie konstrukcje, które w polskim wymagają łącznika „być“, oddaje się za pomocą pojedynczych słów.
(5) mi do patfu ja ty ojciec-być Ja jestem twoim ojcem.
(6) ta xamgu to-tu dobry-być To jest dobre (dla kogoś według określonych standardów).
xamgu jest trójmiejscowy ze strukturą „x1 jest dobre dla x2 według standardu x3“. Zawsze jest możliwe pominięcie miejsc na końcu, jeżeli nie są ważne albo można je określić z kontekstu.