Henryk Dobrzański, ps. „Hubal” (ur. 22 czerwca 1897W oficjalnych dokumentach wojskowych można spotkać datę, jaką Dobrzański podał, by dostać się do Legionów – 22 czerwca 1896 r. W rzeczywistości przyszedł na świat rok później, a zmiana daty umożliwiła mu przywdzianie munduru mimo zbyt młodego wieku. w Jaśle, zm. 30 kwietnia 1940 pod Anielinem) – major kawalerii Wojska Polskiego, jeździec, ostatni polski „zagończyk” jako dowódca Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego w czasie II wojny światowej. Dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.

Uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-ukraińskiej, wojny polsko-bolszewickiej oraz kampanii wrześniowej. Stał się fenomenem ze względu na swoje wyjątkowe osiągnięcia jako dowódca, a także niebywale patriotyczną postawę narodową podczas II wojny światowej. Był jednym z pierwszych polskich dowódców ruchu oporu, który skutecznie organizował i prowadził partyzancką walkę przeciwko znacznie silniejszemu wrogowi. Jego oddział, który nie złożył broni po upadku wojny obronnej, przeprowadzał akcje sabotażowe, dywersyjne i nękające, utrudniając niemieckim siłom kontrolę nad okupowanym terytorium. Przez towarzyszy broni Dobrzański był określany jako „Najwierniejszy z wiernych synów Ojczyzny”.