Walenty Herburt herbu Herburt, łac. Valentinus Herborth, (ur. 1524, zm. 7 lipca 1572Nitecki podaje datę śmierci 27 lipca 1572 roku w Bielsku Podlaskim) – biskup przemyski, prepozyt kapituły przemyskiej w 1548 roku, kanonik krakowski w 1544 roku, proboszcz w Szczebrzeszynie i Jerzmanowie, administrator diecezji przemyskiej w 1560 rokuPiotr Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 145..
Syn Jana Herburta, podkomorzego przemyskiego, i Jadwigi, córki Piotra Chwala z Rozlowa, dziedzica na Pełniatyczach.
Uczestniczył w synodzie w Warszawie w 1561 rokuWojciech Góralski, Synod prowincjonalny warszawski z 1561 r., w: Prawo Kanoniczne : kwartalnik prawno-historyczny 28/3-4, 1985, s. 208.. Za jego posługi zostali sprowadzeni do diecezji przemyskiej O.O. Jezuici. Biskup wytoczył właścicielom Hoczwi braciom Matjaszowi III i Stanisławowie proces o zagarnięciu mienia kościelnego. Podtrzymał również klątwę biskupią Jana Dziaduskiego na właścicielu Rymanowa, kasztelanie sanockim Zbigniewie Sienieńskim (protestant) o zabór kościoła katolickiego w Króliku Polskim i uczynienie z niego zboru kalwińskiego. W roku 1564 nadaje Pawłowi i Piotrowi Dąbrowskim dożywocie na 2 młynach biskupich w Radymnie.