Średnica takiego dysku jest 60 razy większa niż orbita Plutona.
Inne teorie Według klasycznej teorii SNDM proces powstawania planet rozpoczyna się w bardzo gorącej (do 1600 °C) strefie wewnętrznej powstającego systemu planetarnego, w dwuwymiarowym dysku pyłowym otaczającym gwiazdę. Według nowszej teorii z 2012 zalążki planet rozpoczynają się formować w tym samym czasie, kiedy z mgławicy przedsłonecznej zaczyna powstawać słońce, i powstają one w „zimnym”, a nie „gorącym” środowisku.
Układ Słoneczny W Układzie Słonecznym cztery planety wewnętrzne zakumulowały stosunkowo niewiele lotnych substancji, podczas gdy cztery zewnętrzne planety, tworząc się w chłodniejszej części dysku, oraz mając dużo większą ilość dostępnego budulca, składają się w większości z wodoru i helu, mając stosunkowo niewielkie jądra złożone z cięższych pierwiastków. Obecność masywnych planet istotnie wpływa na orbity mniejszych ciał, czego efektem jest „oczyszczenie” okolic ich orbit, wykorzystane w niedawno sformułowanej definicji planety. Część planetozymali z wnętrza Układu Słonecznego, być może ze względu na perturbacje ze strony Jowisza, nie zdołała utworzyć planety, lecz stanowią wewnętrzny pas planetoid. Inną pozostałością po planetogenezie jest pas Kuipera (którego jednym z przedstawicieli jest Pluton), oraz obłok Oorta (skąd najprawdopodobniej pochodzą komety).
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Planety