W 2002 roku wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie w swoim jedynym starcie, kombinacji, zajęła trzynaste miejsce. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Sankt Moritz jej najlepszym wynikiem było siódme miejsce w tej samej konkurencji. Pierwszy medal na seniorskiej imprezie wywalczyła podczas mistrzostw świata w Bormio w 2005 roku, gdzie była trzecia w supergigancie. W zawodach tych wyprzedziły ją jedynie Szwedka Anja Pärson i Włoszka Lucia Recchia. Tydzień później zdobyła też brązowy medal w gigancie, ulegając jedynie Pärson i Tanii Poutiainen z Finlandii. Pierwsze sukcesy olimpijskie osiągnęła na igrzyskach olimpijskich w Turynie w 2006 roku, zwyciężając w gigancie i srebrny w zjeździe, przegrywając tylko ze swą rodaczką Lindsey Vonn. Rok później, podczas mistrzostw świata w Åre, raz stanęła na podium, zajmując drugie miejsce za Anją Pärson w superkombinacji. Z mistrzostw świata w Val d’Isère w 2009 roku wróciła bez medalu, jednak na igrzyskach w Vancouver zdobyła srebrne medale w zjeździe i superkombinacji. W zawodach tych wyprzedziły ją odpowiednio Lindsey Vonn i Niemka Maria Höfl-Riesch. Kolejny medal zdobyła na mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen w 2011 roku, gdzie była druga w supergigancie. Rozdzieliła tam na podium Austriaczkę Elisabeth Görgl i Marię Höfl-Riesch.