thumb|250px|Stela zapisana glifami Majów thumb|250px|Glify Majów wykonane w stiuku z Palenque thumb|250px|Kodeks Majów thumb|250px|Kierunek czytania pisma Majów thumb|left|200px|Diego de Landa
Majowie pisali używając znaków wyrażających nie tylko dźwięki, ale przede wszystkim pojęcia (podobnie, jak obrazki w rebusach). Z chwilą, w której znaczenie tych symboli poszło w niepamięć, pismo Majów stało się szyfrem prawie niemożliwym do odczytania, tym bardziej, że po wielu wiekach znaki, ulegając licznym przemianom, przestały być podobne do przedmiotów, jakie pierwotnie wyobrażały. Ewoluowało ono powoli od zapisu hieroglificznego poprzez zapis sylabiczny w kierunku zapisu głoskowego.
Przez pewien czas za majański odpowiednik kamienia z Rosetty uważano zapiski biskupa Diego de Landy, który w swoim dziele Relación de las cosas de Yucatán podał zestaw znaków uważany przezeń za alfabet Majów (tzw. „alfabet Landy”). Obecnie wiadomo jednak, że notatki de Landy dotyczące majańskiego pisma były w dużej mierze błędne. Przez dziesiątki lat badania nad odczytaniem pisma Majów były bezowocne, przełom nastąpił dzięki pracom rosyjskiego lingwisty Jurija Knorozowa, który na początku lat 50.