Nowy producent Bob Ezrin nadał muzyce zespołu oryginalne i przebojowe brzmienie. Wspomagał zespół na instrumentach klawiszowych i skomponował z nim m.in. utwór „Under My Wheels”. Na przełomie 1970/71 Cooper zaprezentował singel „I’m Eighteen”, którym promował album Love It to Death wydany w grudniu 1970. Wytwórnia Warner Bros. zainteresowała się grupą i podpisała z nią kontrakt, po czym w czerwcu 1971 wydała wznowienie płyty pt. Love It to Death. Zespół w swoim klasycznym składzie w krótkim czasie nagrała z Ezrinem cztery albumy: Killer (grudzień 1971), School’s Out (czerwiec 1972), Billion Dollar Babies (marzec 1973) i Muscle of Love (grudzień 1973). Ezrin produkował płyty Alice’a Coopera do lat 80.
Cooper wymyślił bulwersującą formę prezentacji swojej muzyki, do skrajności doprowadzając wcześniejsze próby operowania skandalem, np. przez The Rolling Stones, The Doors czy Jimiego Hendriksa. Estetyce rockowej lat 60. przeciwstawił makabryczny show sceniczny i prowokacyjne teksty, pełne przemocy, śmierci i seksualnych aberracji. Podczas jego koncertów na scenie pojawiały się rekwizyty, takie jak gilotyna, szafot, krzesło elektryczne, a sam Cooper występował w przerażającym makijażu. Z tej racji uważany jest za jednego z twórców shock-rocka. Protesty mediów i osób publicznych w latach 70. tylko zwiększały jego popularność.