Rosnący kult maryjny pociągał za sobą takie ożywienie ruchu pątniczego w XIX wieku, że drewniany kościółek okazał się zbyt ciasny. W 1826 roku proboszczem został ks. Jan Alojzy Ficek, który postanowił wybudować nową, większą, murowaną świątynię. Budowali ją miejscowi ludzie, którzy także zbierali pieniądze na ten cel. Konsekracji nowego, neoromańskiego kościoła dokonał biskup wrocławski Melchior von Diepenbrock 22 sierpnia 1849 roku. Wokół świątyni według projektu Daniela Groetschla znajdują się cztery kaplice oraz Rajski Plac z piątą kaplicą św. Rafała, w której znajduje się ołtarz z pierwotnego kościoła św. Bartłomieja. Wzdłuż muru kościelnego, na kamiennych cokołach umieszczono wykute w kamieniu figury 12 Apostołów.
W połowie XIX wieku organmistrz Johann Mathias Vinzenz Haas wybudował w świątyni organy o trakturze mechanicznej. Dokładna data ukończenia instrumentu nie jest znana, wiadomo jedynie, że umowę na budowę organów podpisano 4 czerwca 1846 roku oraz, że jeszcze w 1852 roku Haas informował o bieżących postępach prac. Według umowy instrument miał posiadać 27 głosów, dwa manuały oraz pedał. W latach 1926-1927 ze względu na znaczne zużycie organów Haasa zlecono firmie Klimosz i Dyrszlag z Rybnika budowę nowego, 40-głosowego instrumentu o trakturze pneumatycznej z zachowaniem dawnej szafy.