W Europie Zachodniej w grudniu, a w Środkowej w styczniu – pąk na szczycie bulw korzeniowych zieleni się i wydłuża, wówczas też wyrastają długie, białawe korzenie. Pierwszych kilka liści jest łuskowatych i dopiero około połowy stycznia w Europie Zachodniej, a w Środkowej ok. miesiąc później – pojawiają się pierwsze liście odziomkowe. Po zakończeniu rozwoju włóknistych korzeni tworzyć się zaczynają nowe bulwy korzeniowe. Pęd kwiatonośny tworzy się w centrum rozety liści odziomkowych i od razu zwieńczony jest wyraźnym pąkiem kwiatowym.

Kwitnienie ma szczyt zwykle w końcu marca i trwa przez kwiecień, w Europie Środkowej i Wschodniej może przeciągnąć się do maja. Kwitnienie ziarnopłonu jest wskaźnikiem fenologicznego przedwiośnia. Pręciki i słupki dojrzewają prawie równocześnie – przy czym najpierw jednak pręciki znajdujące się w najbardziej zewnętrznej części kwiatu. Kwiaty mają miodniki w postaci małej łuski u nasady każdego płatka i są zapylane zwykle przez wabione nektarem owady (błonkoskrzydłe i muchówki). Gdy do zapylenia krzyżowego nie dojdzie – może nastąpić samozapylenie, jednak najwyraźniej zdarza się to rzadko.