Browning M1910/22 był też doceniany przez użytkowników cywilnych jako broń o wymiarach pośrednich pomiędzy dużym M1903 a kieszonkowym M1910.
W trakcie II wojny światowej, po zajęciu Belgii przez III Rzeszę w 1940 roku produkcję M1910/22 kontynuowano pod okupacją. W latach 1940–1944 dostarczono około 20 000 M1910/22 kalibru 7,65 mm (oznaczonych jako Pistole Modell 626(b)) dla niemieckich formacji policyjnych. Natomiast na potrzeby Wehrmachtu produkowano pistolety w wersji kalibru 9 mm Short (oznaczane jako Pistole Modell 641(b)).
Po wojnie produkcję pistoletu wznowiono w latach 1950-1959, aż do zastąpienia go przez wersję zmodernizowaną (Browning 125). Pomimo zakończenia produkcji, popularność M1910/22 sprawiła, że był on używany w służbach mundurowych jeszcze przez kolejne dekady (przykładowo holenderska policja municypalna wycofała do z wyposażenia dopiero w 1985 roku).
Konstrukcja Browning M1910/22 był bronią samopowtarzalną. Zasada działania oparta na odrzucie zamka swobodnego. Mechanizm spustowy bezkurkowy.
Bezpiecznik nastawny. Skrzydełko bezpiecznika po lewej stronie zamka.