Może żyć nawet przez kilka lat, jeśli nie zajdzie zapłodnienie.
Wśród młodych sporofitów ma miejsce znaczna śmiertelność na wczesnych etapach rozwoju, eliminująca homozygoty będące wynikiem samozapłodnienia. Młode sporofity mają liście o blaszce w zarysie trójkątnej, odcinki I rzędu z mniejszą liczbą odcinków II rzędu, szczytowy listek jest zwykle trójklapowy. Starsze sporofity mają liście bardziej prostokątne w zarysie, odcinki I rzędu z większą liczbą odcinków II rzędu, szczytowe listki są zwykle pojedyncze. Wzrost sporofitów jest powolny. Przyrosty kłącza na długość osiągają do 1–1,5 cm rocznie, a jego rozwidlanie następuje średnio co 4–5 lat. Stuletnie okazy mogą tworzyć kępę 16–20 pióropuszy zajmujących ok. 1 m². Zarodnionośne części liści rozwijają się w maju, ale zarodnie otwierają się pod wpływem wysokich temperatur na początku lata. Zarodnikowanie trwa od czerwca do lipca, czasem do września. Zimą liście zamierają. Długosz królewski jest hemikryptofitem długowiecznym, dożywającym znacznie ponad 100 lat.