Czechowski, Planety widziane z bliska, 1985, Wiedza Powszechna ISBN 83-214-0461-8., w skrajnych przypadkach przechwytywanie atmosfery i rozpad ciał niebieskich gdy znajdą się blisko innych ciał.
Opis matematyczny Siłę pływową wzdłuż prostej łączącej oba ciała można w przybliżeniu opisać wzorem:
Największą wartość siła pływowa osiąga gdy ciała maksymalnie zbliżą się. Przy powyższych założeniach odpowiadających zbliżeniu niewielkiego ciała do dużego, odległość ciał jest niewiele większa od promienia dużego ciała, przyjmuje postać:
gdzie: – stała grawitacyjna, – masa ciała wytwarzającego pole, – masa ciała podlegającego sile pływowej, – odległość między środkami ciał, – promień ciała wywołującego siłę pływową, – odległość od środka ciała podlegającego sile pływowej, dla punktu znajdującego się na powierzchni ciała równa jest promieniowi ciała, – gęstość ciała wywołującego siłę pływową.
Siła pływowa zmienia się bardzo szybko (sześciennie) wraz z odległością, najsilniej działa przy względnie niewielkich odległościach od ciał o dużej gęstości. Siła wzrasta liniowo wraz z odległością od środka ciała (r w liczniku), co np.