Najbardziej nam znanym efektem działania sił pływowych są pływy morskie. Są one spowodowane przyciąganiem Księżyca (w mniejszym stopniu także Słońca) i ruchem obrotowym Ziemi. Wody oceanów będące wzdłuż osi Ziemia-Księżyc, doznają największej siły skierowanej w górę, która wywołuje „wybrzuszenie” powierzchni wody w skali całego oceanu. W wyniku ruchu obrotowego Ziemi wybrzuszenie to nie jest na linii Ziemia-Księżyc, a opóźnia się.
Wewnątrz ciała podlegającego sile pływowej, w którym w wyniku tej siły następuje przemieszczanie się części płynnych ciała niebieskiego, powstaje tarcie pływowe. Powoduje ono utratę energii kinetycznej układu ciał, generując ciepło. Dzięki niemu, na księżycu Jowisza Io występuje olbrzymia aktywność wulkaniczna; na dużo mniejszym lodowym księżycu Saturna, Enceladusie, współcześnie czynne są gejzery.
Przenoszenie momentu pędu i energii kinetycznej z powodu tarcia pływowego oraz odkształcenie pływowe Księżyca są przyczynami obrotu synchronicznego, co oznacza, że jest on zawsze obrócony tą samą stroną do Ziemi. Moment pędu obrotu Ziemi i obiegu Księżyca wokół niej pozostaje stały, a skutkiem sił pływowych moment pędu z ruchu obrotowego Ziemi jest przenoszony na ruch obiegowy Księżyca.
Zobacz też granica Roche’a
Przypisy
Kategoria:Efekty grawitacji Kategoria:Mechanika nieba