thumb|Farthing wybity w 1946 r. Farthing – moneta brytyjska o równowartości 1/4 pensa, czyli 1/960 funta szterlinga, będąca w obiegu przed wprowadzeniem systemu dziesiętnego. thumb|Farthing, 1754 r. Jerzy II. thumb|Farthing, 1825 r. Jerzy IV.
Pierwsze farthingi zostały wybite w srebrze za panowania Henryka III w pierwszej połowie XIII wieku. Zawartość srebra w monetach z czasem malała. W pierwszej połowie XVI wieku, srebrne farthingi miały 8-10 milimetrów średnicy i ważyły 0,15-0,20 grama. Ostatnie monety tego typu zostały wybite za panowania Edwarda VI w latach 1551-1553. W tym samym czasie, monety półpensowe wybite ze srebra słabej próby pełniły funkcję farthingów. thumb|1/2 farthinga (Half Farthing), 1844 r. Wiktoria.
Kolejne farthingi pojawiły się dopiero w 1672. Od tego czasu aż do 1864 były bite w miedzi. Wyjątek stanowią emisje cynowe z lat 1684-1692. Dwa ostatnie roczniki miedzianych monet ćwierćpensowych, 1860 i 1864, zostały wybite w niewielkiej ilości i nie były przeznaczone do obiegu. Wszystkie miedziane farthingi wycofano z końcem 1869.
W 1860 rozpoczęto bicie farthingów w brązie – stopie bardziej odpornym na ścieranie. Stan ten trwał aż do końca emisji nominału w 1956.