Okres powojenny W 1945 powrócił do Warszawy i podjął pracę w Banku Gospodarstwa Krajowego. Kierował tam kołem PPS. W 1950, za „obcość ideologiczną” usunięty z PZPR, zaś w 1951 zwolniony z pracy. Od tego czasu pracował dorywczo jako tłumacz języka rosyjskiego i niemieckiego. Po 1956 przywrócono mu członkostwo w PZPR. Zmarł w Warszawie, w szpitalu na Solcu w dniu 13 maja 1959 na skutek choroby serca. Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B 2-13-13).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (27 czerwca 1938) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - zamiast uprzednio nadanego Medalu Niepodległości (). Krzyż Walecznych (dwukrotnie w 1921)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2105 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 43, s. 1756)
Upamiętnienie Imieniem Mariana Keniga nazwano ulicę w warszawskiej dzielnicy Ursus.
Przypisy
Bibliografia Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 215, 426. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 12, 482. Encyklopedia Powstań Śląskich, wyd. Instytut Śląski, Opole 1984. Tadeusz Jurga, Obrona Polski 1939, wyd.